Hennie Kuiper (1949)

Opmerkelijke feiten

• Allrounder uit Twente, de eerste helft van z'n carrière was hij vooral een klassementsrenner (twee keer tweede in de Tour), later werd hij meer een klassiekerspecialist.
• Geboren in Noord-Deurningen, groeide hij op als een echte Twentse boerenzoon in een groot gezin. Het leven op de boerderij vormde de basis voor zijn latere handelsmerk: een enorme wilskracht en de mentaliteit van hard werken. Als 17-jarige ging hij zijn eerste wedstrijden rijden en al snel viel zijn talent en doorzettingsvermogen op. Het absolute hoogtepunt van zijn vroege jaren als amateur-wielrenner vond plaats in 1972. Als 23-jarige won hij de gouden medaille tijdens de wegwedstrijd op de Olympische spelen in München, het werd zijn internationale doorbraak.

• Werd prof in 1973 bij de Duitse ploeg Rokado. Deze ploeg reed de Tour niet, maar wel de Giro, waar Kuiper in z'n debuutjaar meteen al als 16e eindigde. Tijdens het WK 1974 op Montjuïc (Barcelona) reed hij een ijzersterke finale in dienst van de Nederlandse ploeg en een jaar later werd hij prompt Wereldkampioen door in het Waalse Yvoir in de slotfase te ontsnappen uit een kopgroep met grootheden als Eddy Merckx, Joop Zoetemelk en Francesco Moser. Olympisch Kampioen bij de amateurs én Wereldkampioen bij de profs, enkel Ercole Baldini had daarvoor hetzelfde gepresteerd.

• In 1976 volgde de overstap naar de roemruchte TI-Raleigh-ploeg van Peter Post, waar hij in de Tour 1977 de legendarische bergetappe naar l'Alpe d'Huez won en als tweede in het klassement eindigde, op slechts 48 seconden van de Franse winnaar Bernard Thévenet (die veel later dopinggebruik bekende, zonder dat dit leidde tot het schrappen van zijn Tourzege). Een jaar later won hij opnieuw op l'Alpe d'Huez.
• In 1979 maakte hij, na spanningen binnen de Raleigh-ploeg, de overstap naar het Franse Peugeot, eindigde als vierde in de Tour en in 1980 werd hij zelfs opnieuw tweede, achter landgenoot Joop Zoetemelk. Uiteraard had het publiek vooral oog voor de Tourwinnaar en bleef Kuipers schitterende tweede plaats een beetje in de schaduw.
• Transformeerde vanaf 1981 van klassementsrenner in een succesvolle klassiekerkoning. Binnen vijf jaar won hij de vier grote klassiekers Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de Ronde van Lombardije, en was daarmee de eerste Nederlander die dat lukte.
• Parijs-Roubaix was z'n favoriete klassieker, hij reed de Hel 14 keer en eindigde er acht keer in de top tien.
• Een bekende uitspraak van hem was: "Wielrennen is eerst het bord van de tegenstander leeg eten, voor je aan je eigen bord begint", waarmee hij bedoelde dat je eerst je tegenstander uitput door hem zoveel mogelijk kopwerk te laten doen.
• Stond bekend als een doorzetter, leefde voor zijn vak, was recht door zee en had een ijzeren discipline. Tegelijk was hij een zeer aimabele en vriendelijke man, zowel tijdens als na z'n carrière. Volgens kenners was hij soms té aardig voor de harde, vaak cynische professionele wielerwereld. Maar hij was uiterst populair, bij zowel het publiek als de diverse media.
• Stapte direct na zijn actieve loopbaan de ploegleiderswagen in, eerst bij een kleine Duitse ploeg, daarna bij het Amerikaanse Motorola (met een jonge Lance Armstrong). Later bleef hij een graag geziene gast in het wielercircuit en trad hij regelmatig op als analist, gastspreker of adviseur bij wielerevenementen. In zijn geboortedorp is het Hennie Kuiper Wielermuseum opgericht, waar hijzelf regelmatig te zien is.